TTL w praktyce

Treść: Układy TTL są scalonymi obwodami aktywnymi, zbudowanymi na bazie złącz PN i techniki bipolarnej. Od strony praktycznej cechują je między innymi:

+ większa, niż w przypadku układów CMOS, szybkość działania (wyższe częstotliwości graniczne),

- duży pobór prądu (TTL są "sterowane prądowo"),

- "postrzępione krawędzie" przebiegu wyjściowego.

Praktyka postępowania z układami TTL jest nieco inna, niż w przypadku CMOSów. Przede wszystkim, układy TTL nie "zawieszają się" jak układy CMOS serii HC. (To "zawieszanie się" jest efektem ubocznym wbudowanych na wejściach diod zabezpieczających, zbudowanych w rzeczywistości z tyrystorowo połączonej pary tranzystorów; pojawienie się na jednym z wejść szpilki o napięciu wyższym od zasilającego może spowodować załączenie tego pasożytniczego tyrystora, i w skrajnym wypadku doprowadzić do przegrzania i zniszczenia układu). 

Wolne, niepodłączone wejścia ustawiają się w stan wysoki w przypadku TTLi. Nie znaczy to jednak, że można je pozostawiać niepodłączone w gotowym, docelowym układzie. Należy je dołączyć (zależnie od potrzeby) do masy lub - przez rezystor 2 - 10k - do Ucc.

Jeżeli wejściem układu TTL steruje wyjście CMOSa, należy w szereg (między wyj CMOS a wej TTL) dołączyć rezystor ok. 1k. W przeciwnym razie, podczas pojawienia się stanu wysokiego, wyjście CMOS może pracować w stanie przeciążenia i doprowadzić do uszkodzenia tranzystora sterującego.

Układy TTL dobrze sprawują się tam, gdzie pojawiają się silne pola elektromagnetyczne - TTL nie "oscylują z byle powodu", i nie można ich "zmusić" do takich niekorzystnych zachowań nawt dotykając palcem któregoś z wejść.

Niestety, "pakując" do układu więcej TTL narażamy się na dość spore zużycie prądu. Nie należy stosować TTLi w urządzeniach zasilanych bateryjnie (najwyżej kilkanaście bramek).

Najlepszym kompromisem między układami TTL a CMOS są układy serii HC / HCT, ktore przy zachowaniu komatybilności z TTLami cechuje niski pobór energii oraz średnia szybkość działania.

...